Bas Labruyère (1974) groeide op in Wolvega en verhuisde op zijn achttiende naar Maastricht om Japans te studeren. Via het studententoneel ontdekte hij dat hij filmmaker wilde worden. Hij maakte zijn eerste films, volgde opleidingen en cursussen bij Open Studio in Amsterdam en werd in 2001 aangenomen voor regie-fictie aan de Nederlandse Filmacademie.

Aan het einde van zijn tweede studiejaar kreeg hij te maken met psychotische verschijnselen. Hij nam een verdiepingsjaar om aan zijn herstel te werken, maar moest zijn opleiding uiteindelijk onderbreken.

Toen enkele jaren later terugkeer naar de Filmacademie niet meer mogelijk bleek, besloot hij zijn ervaringen zelf tot film te maken. Dat resulteerde in Verloren Jaren, een speelfilm over een student aan de filmacademie die psychotisch wordt en probeert zijn leven en opleiding weer op te pakken. De film verscheen in 2010 en werd gratis via internet verspreid.

Met Verloren Jaren trok Labruyère door Nederland en raakte hij intensief betrokken bij de wereld van de psychiatrie. In 2013 keerde hij terug naar Maastricht, waar hij binnen de psychiatrie ging werken en betrokken was bij de oprichting van PsychoseNet. Daarnaast maakte hij een reeks mini-documentaires en andere audiovisuele producties.

Vanaf 2016 raakte zijn leven opnieuw ontwricht. Na het verlies van zijn werk kreeg hij opnieuw psychotische problemen, raakte verslaafd aan alcohol en verloor uiteindelijk ook zijn woning. Hij verbleef in Maastricht in de daklozenopvang en op straat. Daar leerde hij een wereld kennen die later de voedingsbodem zou vormen voor De Sekte van de Clown.

Sinds 2022 richt Labruyère zich opnieuw op het maken van films. Waar hij zijn ervaringen met psychose eerder transformeerde tot Verloren Jaren, gebruikt hij in De Sekte van de Clown zijn ervaringen met dakloosheid, psychiatrie, uitsluiting en herstel als vertrekpunt voor fictie. Niet om zijn eigen geschiedenis letterlijk te reconstrueren, maar om vanuit die ervaringen een eigen filmische werkelijkheid te creëren.